والدین یک نوجوان

ارسال شده در ۰۸ آذر ۹۴ توسط : دکتر امیر سخاوتی
صفر دیدگاه

من در چشمان تو هستم، اینقدر نزدیک!

چند روز پیش درخواستی دیدم با این مضمون:” استخدام روانشناس جهت اصلاح رفتار یک نوجوان در منزل “.

نمیدانم آیا این درخواست از سوی والدین این نوجوان بود یا از سوی مراقبان او. جدا از ابرازهمدلی با والدینی که با فرزندانشان مشکلات جدی دارند به گونه ای که دیگر امیدی به اصلاح ندارند و جدا از مشکلات مربوط به بیماری خاص که ممکن است این نوجوان را درگیرکرده و نیاز به کمک تخصصی داشته باشد، این پیام ، تفکر بعضی از والدین را یادآوری می کند : به ما (والدین ) کاری نداشته باشید فقط رفتار نوجوان ما را اصلاح کنید و یا ما به تکلیف خود عمل کرده ایم ، فرزندمان ناخلف است شما او را اصلاح کنید. لازم نیست روانشناس باشیم تا بدانیم حتی صحبت کردن مادر با جنینش تا چه حد بر رشد شخصیت و یادگیری او تاثیر دارد چه رسد به تاثیر همین ارتباطات در کودک و نوجوان. سالها پیش در کشور فرانسه تحقیق جالبی بر روی یک زوج فرانسوی انجام گرفت. این تحقیق از تشکیل لقاح تا چهارده سالگی یک دختر را در برمی گرفت. در تمام این سالها متخصصین در کنار والدین بودند، روانشناسان به آنها آموزش می دادند چگونه با هم ارتباط عاطفی داشته باشند، چگونه در مورد نگرانیها و مسائلشان با هم  صحبت کنند چگونه با جنین صحبت کنند چه داستانهایی برایش بخوانند و چه موسیقی برایش پخش کنند و هزاران نکته دیگر و این ماجرا تا ۱۴ سالگی دخترادامه داشت. تمام این سختیها و تلاشها یکی از هزاران موارد تحقیق تجربی است که ثابت می کند نمی توان کودک و نوجوان را جدا از بافت خانواده و روابط حاکم بر آن مورد مطالعه قرار داد و نمی توان علت رفتارها و باورهای غیر منطقی فرزندان را در خارج از خانه جستجو کرد. بسیاری از والدین هزینه های گزافی متحمل می شوند تا فرزندانشان در تمامی ساعات بیداری در کلاسهای مختلف حضور داشته باشند، از قبل از ۶ سالگی زبان دوم را آغاز کرده باشند و در کلاسهای تراز اول آمادگی کنکور شرکت کنند اما وقتی از آنان سوال می کنیم : چند دقیقه در طول بیداری و خواب فرزندانتان را در آغوش می کشید؟ پاسخ می دهند: ” آنها دوست ندارن، از ما فرار می کنن، اینکارا اونارو لوس می کنه پدر و مادر ما اینکارارو نکردن اما ما خوبیم و مشکلی نداریم.”

اما جواب منصفانه و صادقانه این است: ” ظرفیت ما برای دوست داشتن فرزندانمان و توانایی ما در ابراز کردن محبت به آنان کافی نیست، ما این مهارتها را نداریم و چون وحشت می کنیم روزی دستمان رو شود در پشت انواع مشغولیاتی که برای آنان فراهم می کنیم، در پشت چکهایی که برایشان صادر می کنیم و درپشت درب اتاقهایشان پنهان می شویم. ما به چشمان آنها مستقیم نگاه نمی کنیم، با آنها شوخی نمی کنیم، شعر نمی خوانیم، قدم نمی زنیم، درد دل نمی کنیم با آنها در زیر یک سقف بیگانه ایم. ما وحشت داریم که آنها یک لحظه از دنیای مادی که برایشان ساختیم فارغ شوند و از ما سوال کنند: پدر ، مادر شما کجای زندگی من هستید؟ چگونه هستید که من همیشه تنها هستم؟ لطفا مرا پیدا کنید من در نزدیکی شما در دنیایی که برایم نا آشنا و سرد است گم شده ام، مرا به دست بیگانه ها نسپارید تا به گونه ای دیگر شکل دهند او از من نیست من می خواهم با مادرم بگریم می خواهم به شانه های پدرم تکیه کنم، من خودم را می خواهم آن خودی که درچشمان شما می بینم آن خودی که درنفسهای گرم و معطر شما جان می گیرد “.

و ما هم آرزو می کنیم از امروز پیامهایی از پدرها و مادرها دریافت کنیم با این مضمون: ” به روانشناسی نیازمندیم که به ما بیاموزد چگونه به فرزندانمان مهر بورزیم، درکنار آنها باشیم در آغوششان بگیریم بیاموزیم همواره درمسیر نگاهشان باشیم و عطر لبخندشان را حس کنیم، رنگ اندوهشان را بشناسیم، دستان کوچکشان را از امروز در دستانمان بگیریم تا روزی دستان پر مهرشان را بر شانه هایمان  بگذارند.”

و ما هم می گوییم: هرگز تصور نکنید تنها هستید هرلحظه اراده کنید ما درکنار شما هستیم.

معصومه دانه کار
مشاور کد ۳۵۶۰ صدای سلامت
صفرنظر ارسال شده است
شما هم نظری ارسال کنید

مجوز ارسال دیدگاه داده نشده است!

خرید آنلاین مشاورکارت