ارسال شده در ۱۴ آذر ۹۷ توسط : مهتاب تسلیمی
صفر دیدگاه

تسلیمی/روانشناس/ ابتلا به سرطان یکی از دشواری‌هایی است که می‌تواند زندگی هر آدمی را با هر میزان از بردباری مختل کند. زمانی که ابتلا به بیماری خاصی همچون سرطان در فرد تشخیص داده می‌شود ممکن است به فاصله اندکی درگیر جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی شود. هر کدام از این پیچ‌وخم‌های درمانی و عوارض پس از آن برای آنکه بیمار روحیه خود را ببازد، کافی به نظر می‌رسد. تعداد کمی از کسانی که به سرطان مبتلا می‌شوند در همان مواجهه‌های نخستین با بیماری خود کنار می‌آیند. در برابر این امیدواران اندک، صف طویلی از بیماران ناامید قرار دارند. اغلب این افراد کمی پس از اطلاع از بیماری‌شان درگیر زندگی کسل‌کننده‌ای می‌شوند. آنها به‌ندرت حال‌وحوصله بیرون زدن از خانه را دارند، به‌سختی لب به غذا می‌زنند و اگر دلواپسی و اضطراب ناشی از بیماری فرصت دهد وقت خود را با تماشای تلویزیون و در خوشبینانه‌ترین حالت خواندن کتاب پر می‌کنند. به‌گونه‌ای که روزبه‌روز ساکت‌تر، غمگین‌تر و ضعیف‌تر به نظر می‌رسند. در واقع این افراد خود را به‌نوعی بازنشسته تلقی می‌کنند، گویی که از زندگی کردن استعفا داده‌اند. آنها در روزگار گیرودار بیماری به محبت و توجه اطرافیان بیشتر نیازمندند.
وقتی دوستان و آشنایان متوجه بیماری‌ اطرافیان‌شان می‌شوند در ابتدا ابراز تاسف می‌کنند و اغلب چنین جمله‌هایی ردوبدل می‌شود: «اگر کاری از دست ما ساخته است حتما بگو». اما طولی نمی‌کشد که تماس‌ها کم و کمتر و گاه رفته‌رفته قطع می‌شود. در این بین خانواده نقش مهمی دارند. کسانی که فردی از خانواده‌شان درگیر سرطان می‌شود اغلب همچون یک همپا در کنار عزیز خود می‌مانند و حال و روز او را به‌خوبی درک می‌کنند. همپای یک بیمار سرطانی در تمام مراحل در کنار عزیزش است و به او احساس اطمینان می‌دهد. این حمایت خانواده غنیمتی است که از غم فرد می‌کاهد و اندکی پس از گذشت بیماری به او یادآور می‌شود که از دست غم و تنهایی کاری برنمی‌آید. غمگین بودن نه‌تنها کمکی به فرد بیمار نمی‌کند، بلکه باعث سرعت پیشرفت بیماری نیز می‌شود. شاید دردناک به نظر برسد ولی برای کسانی که دچار نوع پیشرفته سرطان هستند مناسب‌ترین راه‌حل پذیرش واقعیت است، این‌گونه می‌توان در فرصت باقی مانده به جای افسوس از مرگ و زوال زندگی کرد و چه بسا از زندگی هم لذت برد. کسانی که در این وضعیت قرار می‌گیرند با تمام وجود قدر تک‌تک روزهای زندگی‌شان را می‌دانند. حتی اگر همدردی کمتری از اطرافیان ببینند سعی می‌کنند تسلیم نشوند و در برابر زندگی کم نیاورند. بسیاری از این افراد در عوض باخت شروع به ارتباط با کسانی می‌کنند که همچون آنها گرفتار شدند. در این بین فضای مجازی امکان خوبی برای یک دورهمی است. صحبت از تجربه‌های مشترکی که افراد بیمار با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند می‌تواند مسکن خوبی باشد و داشتن دوستانی که مشکلی مشابه دارند می‌تواند موجب ایجاد ‌انگیزه بیشتر برای مقابله با بیماری شود. در پایان بد نیست یادآور شوم که هر جا امید هست زندگی هم وجود دارد.
نویسنده:تسلیمی روانشناس و مشاور خانواده کد ۳۳۷۰

صفرنظر ارسال شده است
شما هم نظری ارسال کنید

مجوز ارسال دیدگاه داده نشده است!

خرید آنلاین مشاورکارت