نکاتی درباره اضطراب پذیرش مهد کودک در کودکان

ارسال شده در ۱۴ دی ۹۷ توسط : مهتاب تسلیمی
صفر دیدگاه

چرا رفتن به مهد کودک برای بعضی از کودکان دردناک و ناخوشایند است؟
کودکان از چهار تا هفت سالگی دچار اضطراب و دلهره می‌شوند. بسیاری از دلهره‌های آنها ناشی از اضطراب‌های درونی است. حتی بعضی از مواقع بدون آنکه شخصی به آنها دلهره داشتن را یاد داده باشد، دچار این احساس ناخوشایند می‌شوند. علاوه بر این بعضی از اضطراب‌ها را والدین در کودکان به وجود می‌آورند. فرضا اگر والدین در کودکی خود از مدرسه رفتن عذاب می‌کشیدند و از دلشوره‌های آخر شهریور که همیشه اول مهر سراغ آنها می‌آمده صحبت می‌کردند، به طور ناخودآگاه اضطراب خود را به فرزندشان انتقال داده‌اند و کودک‌شان هم دچار چنین اضطرابی شده است. کودکان بسیار زیرک هستند و تمام سخنان و رفتار والدین خود را به خاطر می‌سپارند و در شرایط مختلف از آموخته‌هایشان استفاده می‌کند.
والدین در بعضی موارد کودک‌شان را بیش از حد به خود وابسته می‌کنند. البته وابستگی مادر به نوزاد یک رابطه دوسویه است، که از دوران بارداری آغاز و با به دنیا آمدن کودک روز به روز شدیدتر می‌شود. به طوری‌که هر چه سن فرزند بالاتر می‌رود احساس وابستگی مادر به او قوی‌تر می‌شود. از سوی دیگر کودک هم مراقب اصلی خود را به دلیل محبت‌هایی که دریافت می‌کند بسیار دوست دارد. اگر این وابستگی از حد متعادلش فراتر برود تاثیرات جبران‌ناپذیری در سراسر زندگی فرد ایجاد می‌کند. یکی از این متاثرات «امتناع از رفتن به مهد کودک» است. به خاطر داشته باشید رفتن به مهد کودک اولین قدم به سوی استقلال است.

چگونه کودک خود را راضی کنیم تا به مهد کودک برود؟
اگر می‌خواهید کودک‌تان بدون شما در مهد کودک بماند، نخست برای یک ماه هر روز با او همراه شوید و در گوشه‌ای از کلاس بنشینید تا او شما را ببیند و دلش آرام بگیرد.
به گریه‌های فرزندتان هرگز گوش ندهید. اگر او ببیند اشک‌هایش در شما اثرگذار نیست راه و روش خود را تغییر می‌دهد.
در منزل با کودک‌تان «قایم موشک» بازی کنید، تا متوجه شود اگر مامان می‌رود به این معنا نیست که قرار است او را تا ابد تنها بگذارد.
سعی کنید با والدین چند تا از همکلاسی‌های فرزندتان آشنا شوید و بعضی از اوقات به همراه آنها به پارک بروید تا بچه‌ها با هم اخت بگیرند و در مهد کودک احساس غریبگی نکنند.
شما به عنوان پدر و مادر راه سختی در پیش دارید؛ به خاطر داشته باشید که «کودک وابسته» هیچ‌گاه جرات و جسارت انجام کارها را به تنهایی نخواهد داشت و نیروی عزت نفسش را از دست می‌دهد. چنین فردی در برابر خطرات عقب‌نشینی می‌کند و در نهایت عادت نادرست وابسته بودنش را در تمام طول زندگی خود از شخصی به شخص دیگر ادامه می‌دهد. مقصر اصلی این مشکل شما هستید که او را ناتوان بار آورده‌اید.
فرزندان خود را نیرومند بسازید و بگذارید از دوران کودکی با احساس تنهایی و جدایی آشنا شوند و استقلال را فراگیرند تا در آینده فردی موفق شوند.
نویسنده:تسلیمی روانشناس و مشاور خانواده کد۳۳۷۰

صفرنظر ارسال شده است
شما هم نظری ارسال کنید

مجوز ارسال دیدگاه داده نشده است!

خرید آنلاین مشاورکارت